Драги мои, долго размислував како да го формулирам насловот и се одлучив за една многу едноставна варијанта. А како поинаку би ја именувала мојата средба со болеста? Ах, овој живот е секогаш полн со изненадувања. Многу често размислував кога, каде, зошто … дали додека ја истражував нашата земја со моите туристи, дали додека пиев кафе со пријателите, можеби додека плачев по татко ми кој бескрајно ми недостига, дали лошо се хранев, наследно ли е…безброј прашања, но нема конкретен одговор. Можеби токму поради тоа најтешко ми беше да им објаснам на мајка ми и брат ми што се случува. Како да и објаснам на мајка ми дека треба да се изборам за својот живот? А толку многу планови за во иднина… ја прифатив болеста и научив да живеам со нејзе. На тој начин и ќе ја победам. Чекор по чекор, терапија по терапија, со насмевка на лицето и со љубовта на моите најмили. И сето тоа под палката на проф. Басара и нејзиниот одличен тим, тимот задолжен за таа насмевка да продолжи да живее.

Има ли потреба да ја објаснувам мојата дијагноза? Мислам дека нема… важно ли е тоа? Важен ли е латинскиот назив на болеста? Не! Додека бев далеку од својот дом, се случуваше да зборувам со самата себе. Јас секогаш сум била комуникативна и оптимист, па се преиспитував себе си дали во оваа ситуација можам да издржам. Многу често луѓето на фб ми пишуваа дека сум херој, голем борец, дека сум нечиј идол, дури една докторка, исклучително драга особа од тимот доктори на проф. Басара ми кажа дека треба да размислам за мотивациони говори да држам хахахаха, признавам дека добро ми дојде тој коментар. Драги мои, сите ние сме борци. Наша е одлуката дали ќе се бориме со насмевка на лицето или ќе се одлучиме да бидеме песимисти.

Речиси една година, на околу 2000км далеку од мојот дом примав хемотерапија за на крај протоколот да се реализира со трансплантација на коскена срцевина. Запознав прекрасни луѓе, нови пријателства, посебни. Другарчиња кои станаа моја фамилија. На жалост, голем дел од нив на лекување. Бевме неразделни, заедно го пиевме утринското кафе, заедно ги поминувавме терапиите, споделувавме моменти кои не може секој да ги разбере. Си бевме поддршка еден на друг, утеха еден на друг во моментите кога ги загубивме нашите другарчиња, ангелчиња. Затоа треба да се разговара, проблемот гласно да се каже. Болеста не смее да се крие. Замислете ја како предизвик и борете се до последен здив. И побарајте ја љубовта. Љубовта од пријателите, најблиските, од вашето домашно милениче, од вашиот симпатија, дечко… бидејќи без љубовта секоја борба е залудна. Јас сум многу среќна. Горда сум на мојата фамилија, моите борци кои со мене ги преживуваа сите симптоми и нус појави. Само кога ќе се сетам на мајка ми, мојот херој, јунак. Колку само страв имаше во нејзините очи. Таа мислеше јас не знам колку многу плаче, а секој момент со мене го поминуваше со насмевка, со борбен дух, со верба за победа. Тета секогаш задолжена за здравата храна и мојот имунитет, бескрајни часови поминати на интернет во истражување. На почетокот бев уплашена за брат ми. Тој не е мало дете, но секогаш ќе остане моето помало братче. Би требало јас да се грижам за него, а не обратно. Колку сум само горда на него. Тој ми ја држеше главата додека повраќав и ми ставаше инекции за леукоцитите. А нашиот Барт? Нашиот лабрадор кој бескрајно се радуваше кога не виде после долг период хахахха Чичко ми се грижеше за него и го здебелил квалитетно хахаха И животот би го дала за мојата фамилија. Знаете,кога човек се наоѓа во ситуација во која мора да се бори без да има друга алтернатива, се радува и се смее буквално на се што го прави среќен. Среќна сум бидејќи имам вистински пријатели и луѓе кои вистински ме сакаат и се грижат за мене.

Но, имаше и тешки моменти. Оооо навистина тешки. Многу често гледав низ прозорецот од болницата и се прашував кога повторно ќе можам да се вратам на својот нормален живот. Ќе звучи смешно и глупаво, но во целиот период откако ме дијагностицираа, и покрај тоа што е здравјето најважно, размислував дали ќе стигнам да ги споделам убавите моменти со моите другарчиња, да ги завршам своите обврски, многу празници, забави, убави моменти, а добивав само слики. Имаше денови кога едноставно не можев да станам од креветот и се прашував дали вреди таа борба, дали вредат тие цитостатици, отрови, зошто? Тогаш повторно ги замислував лицата на моите најмили и си го поставував прашањето: А што ако ме нема? Не смеам тоа да и го направам на мојата фамилија, моите најмили во животот… како? И тие се борат заедно со мене. И оп, повторно насмевка на лицето. И така цели десет месеци…

Болеста за мене претставува едно големо преиспитување на себе си. Ги подредив своите приоритети во животот. Сфатив дека можам да се изборам со сите предизвици, само ако сакам. Можам да се изборам со секој проблем, да го најдам вистинскиот начин. Научив да зборувам за моментите на тага, страв од непознатото, за моментите на исчекување за следниот ден. Денес знам кои се луѓето што треба да останат во мојот живот. Знам дека во најтешките моменти треба да пуштам музика, да изгледам добар филм или да излезам на прошетка. Знаете ли зошто најмногу ми недостига Фленсбург? Сите мои другарчиња таму беа на лекување. Сите бевме под одредена терапија, далеку од дома, во исчекување на трансплантација, во исчекување сè да се случи според протоколот. И покрај целата наша голгота во самите нас, вие не можете да замислите толку насмевки на едно место. Искрени насмевки, посебни, исполнети со позитина енергија и желба за живот. На тој начин си помагавме едни на други. Разговаравме едни со други. Сите заедно, преку заедничка борба, низ најголемиот предизвик наречен живот.

И еве ме драги мои, сега сум дома. Во мојот убав Охрид, покрај нашето најубаво езеро. Моите најсакани се покрај мене. Полека треба да се вратам во нормален живот. Повторно го победувам стравот, но сега од контролите што следуваат. Не работам, но се надоградувам себе си. Учам германски јазик и среќна сум. Никогаш не се знае, јас сум туристички водич, можеби утре ќе ги водам моите туристи и на германски. Хахахха Супер! Постојат и уште неколку причини зошто сум многу среќна, но ме можам да ви откријам

Никако не смеам да заборавам, славам два родендени Едниот е сега во декември, а другиот на 1 септември, денот на мојата трансплантација. Денот кога за мене започна нов живот. Никогаш нема да ја заборавам болеста. Ќе остане во минатото, да, но не сакам да заборавам. Таа ќе ме потсетува на животот, колку е прекрасен, исполнет, забавен. Животот е како мојата болест. Не знаеш што те очекува утре, а сепак е се толку убаво. Ех, уште колку само љубов ме очекува во овој живот, колку многу патувања, мигови на среќа. И колку многу стравови, нервози, искушенија. Животот е една школа, исто како и мојата болест.

Вчера имав тежок ден, не бев расположена воопшто. Утрово кога станав, видов дека Јована, нашата најмалечка, нашата јунакиња се вратила домче. Се израдував и се сетив. Се случи во еден момент во мојот живот да останам ќелава хахаха, па што? Се борев и ќе се борам. Јас не ја започнав оваа борба за да бидам добро. Ја започнав за да се излекувам. За да бидам со луѓето што ги сакам и почитувам, за да ги остварам своите амбиции во овој живот, за да научам уште многу многу работи што не ги познавам и за да станам мајка. Тој ден кога ќе почувствувам нов живот во себе си, ќе ви кажам дека ЈАС ПОБЕДИВ.

Ви пожелувам прекрасен ден и безброј насмевки драги мои,со убави мисли до сите вас.

Јана