Хемотерапија

Преживувањето по локален третман во стадиум II на рак на дојка било подобрено со додавање на хемотерапија. Адјувантна хемотерапија во интервал од четири до шест месеци сега е стандарден третман за пациентите со стадиум II на болеста. Додавање на системска терапија на локален третман кај пациенти кои немаат доказ за болест се врши врз основа на претпоставката дека некои пациенти имаат метастази, кои во моментот не се докажуваат затоа што се микроскопски. Со рано третирање на пациентот во целина, пред распространетата болест да се дијагностицира, адјувантната терапија ја подобрува стапката на преживување за пет години по третманот од околу 60% за стадиум II на околу 75%. Стандардниот режим на cyclophosphamide, methotrexate и floururacil (CMF), се дава во период од шест месеци и добро се поднесува. Режимот на cyclophosphamide, doxorubicin и floururacil, (CAF), е малку повеќе токсичен, но се потребни само четири месеци. Doxorubicin и cyclophosphamide, исто така, може да се користат сами, без floururacil. Двете методи се речиси еквивалентни во резултатите. Адјувантната хормонска терапија може да се додаде кон адјувантната хемотерапија  бидејќи тие делуваат преку разни патишта. Како што би се очекувало, охрабрувачките резултати од адјувантната терапија во стадиум II на болеста доведоа до студии на ваквата терапија кај стадиум I на болеста. Резултатите не се толку драматични, но тие се реални.

Во моментов, стадиумот I на болеста е поделен во категории a, b и c, врз основа на големината на туморот. Стадиумот Ia е тумор помал од еден сантиметар во дијаметар. Адјувантната хормонална или хемотерапија сега најчесто се препорачува за Ib и Ic стадиум на пациенти. Токсичноста на третманот мора да се процени поединечно за секој пациент бидејќи пациенти со стадиум I на болеста имаат преживување повеќе од 80% без адјувантна хемотерапија.

Ако пациентите се дијагностицираат со стадиум IV на болеста или и покрај третманот, напредуваат во состојба на широко распространета болест, системската хемотерапија се користи на повеќе агресивен начин. Во прилог на режими кои содржат doxorubicin, docetaxel и paclitaxel се открило дека се ефективни во индуцирањето на ремисија.

Врз основа на прогностичките фактори, како што се вкупниот број на јазли кој вклучува над 10, анеуплоидна ДНК со висока вредност на синтеза или агресивни наоди на микроскопската проценка, некои пациенти со стадиум II или III на болеста може да се предвиди дека ќе одговорат лошо на третманот. Ако нивниот статус на перформанс дозволува, тие може да се сметаат за третман со високо агресивна хемотерапија. Токсичноста е таква што ќе резултира со откажување на коскената срж. За да се заобиколат овие предвидени пропратни ефекти од агресивната терапија, или ќе бидат трансплантирани пациентите со свои матични клетки (клетки кои ќе создадат нова срцевина) или алогена трансплантација на коскена срцевина ќе биде потребна. Оваа терапија може да биде високо ризична постапка за пациентите. Таа е дадена со познат ризик за пациентите кои се предвидени да реагираат лошо и тоа само ако се претпостави дека тие може да ја толерираат. Повеќето пациенти кои ја примаат оваа терапија ја примаат како дел од клиничко испитување. Во моментов не е јасно дали ваквите агресивни терапии може да се оправдаат и тие се уште се проучуваат. За пациентите кои се дијагностицирани со напредна локална болест, операцијата може да биде проследена со хемотерапија и радиотерапија. Оваа болест локално регресира овозможувајќи го традиционалниот хируршки третман за оние кои не можат да го добијат на друг начин. Хемотерапијата и понекогаш радиотерапијата ќе продолжат и по операцијата.